Wij gaan verhuizen!

Twee jaar geleden waren we op dit moment druk bezig met het kopen van ons eerste huisje, waar we nu met veel plezier wonen. Omdat we op dat moment nog geen zekerheid hadden over mijn baan hebben we toen gekozen voor een klein en goedkoop huis. Stiekem wisten we wel een beetje dat het misschien wel eens te klein zou kunnen worden, maar die zorgen wuifden we weg want we waren helemaal verliefd op dit huisje.

Toen we in ons eerste weekend in dit huis al met een positieve zwangerschapstest in onze handen stonden bleek dat het huis zich toch sneller zou gaan vullen dan verwacht. Natuurlijk was de zwangerschap geen complete verassing 😉 we hadden alleen niet verwacht dat het zo snel zou gaan… De extra kamer veranderde in babykamer en negen maanden later werd de bewoner van die kamer geboren.

Slaapkamer beneden

We wonen op dit moment in een semi-bungalow. Dit betekent dat we een slaapkamer en een badkamer beneden hebben en twee slaapkamers en een kleine badkamer boven. De slaapkamer beneden hebben wij ingericht als werkkamer en is meer een aanvulling op onze woonkamer. Samen met Merle slapen wij boven. De slaapkamers boven zijn niet zo groot maar het past er allemaal net in. Er wordt regelmatig aan ons gevraagd waarom we niet beneden gaan slapen omdat deze kamer veel ruimer is (hier zouden we wel om het bed heen kunnen lopen 😉 ). Ik zie het echter helemaal niet zitten om beneden te liggen terwijl Merle boven ligt. De afstand wordt voor mij dan echt te groot, zeker omdat de kamers niet recht onder elkaar zitten.

Tweede kind

Oke, jullie slapen dus gezellig met z’n allen boven, niks aan de hand dan toch? Hoor ik jullie denken. Klopt. Er is ook nog niks aan de hand, het past allemaal nog prima en we vinden dit huis nog steeds heel leuk. Ik ben nog steeds verliefd op hoe ‘anders’ dit huis is. De patio, mijn blauwe muur, mijn geweldige zwart-witte keuken vloer, ik ga ze missen.

Maar zoals jullie weten is ons eerste kind erg goed gelukt, ze valt erg in de smaak en we hopen dan ook dat het ons gegund is om nog zo’n geweldig exemplaar te krijgen (maken?). Alleen dat tweede kind past er hier niet echt meer bij.

Toen er een paar maanden geleden hier vlakbij een mooi huis te koop kwam voor een hele goede prijs (die funda app is echt helemaal geen goed idee hoor) begon het bij ons echt te kriebelen. We deden online een paar berekeningen en dankzij de lage rente konden we voor niet heel veel meer geld in de maand een huis kopen dat een stuk groter is. Na een bezoekje aan een hypotheekadviseur hakten we de knoop door. We zouden ons huis gaan verkopen en op zoek gaan naar een ander huis.

Een huis kopen als je zelf in een huurhuis woont is lekker makkelijk maar nu moeten we natuurlijk zowel een huis kopen als een huis verkopen. Dat is best wel heel erg spannend. We werkten nog even snel een paar oneffenheden in het huis weg. Van die klusjes die we al maaaaaanden eerder hadden kunnen doen. Er werden foto’s gemaakt die ons huis er echt zo geweldig uit lieten zien dat ik bijna bang was dat mensen teleurgesteld zouden zijn als ze hier aankwamen. En toen verscheen het huis na een paar weken hard werken op funda.

Verkocht

Schijnbaar hebben we een populair huis want binnen een week stonden er 10 bezichtigingen in de planning en ik poetste me drie slagen in de rondte om het huis netjes te houden (best een uitdaging met 3 katten en een baby). Toen was de dag van de tweede bezichtiging aangebroken, dit was een vrijdag en ik zat op mijn werk. In de pauze kreeg ik van Boas een berichtje dat ze een bod hadden gedaan. Dat bod was het bedrag waarvan wij eerder die week hadden afgesproken dat we er meteen mee akkoord zouden gaan. Dus ehh, dan is het nu verkocht? Zomaar? Zonder onderhandelingen en na 1 bezichtiging? Ja dus.

Die vrijdag verkochten we ons huis. Kennelijk doen wij dit soort dingen gewoon even… We kochten het binnen een dag en hebben het binnen een week weer verkocht. Zaterdag was het de nationale open huizen dag en wij hadden een huis op het oog waar we eerder die week al waren geweest voor een bezichtiging. We hadden het helemaal bedacht: nog even een keertje kijken en dan een bod doen. Maar er was iets aan dat huis wat voor mij toch niet helemaal goed voelde, ik kan niet zeggen wat het precies was. Een vaag gevoel, het huis miste gewoon iets. Dat gevoel wilde ik al helemaal aan de kant zetten en er gewoon voor gaan en het huis proberen te kopen. Ik had immers ook geen zin om straks zonder huis te zitten.

Liefde op het eerste gezicht

Maar omdat het open huizen dag was besloten we toch nog even een paar andere huizen te gaan bekijken. Het laatste huis waar we heen gingen verwachten we heel weinig van. Op de foto’s vonden we het er niet geweldig uitzien maar de locatie vonden we wel heel leuk. Dus toch nog maar even gauw kijken. Nou, wat kan je je vergissen op basis van foto’s. We stapten er binnen en eigenlijk wist ik het meteen, dit huis werd het. Het was zo veel mooier dan op de foto’s. Netjes afgewerkt, genoeg slaapkamers en in het leukste buurtje van Almere ( 😉 ). Toen Boas en ik naar buiten stapten zeiden we tegelijk tegen elkaar: ‘ik wil het’. Ik moest bijna huilen, zo leuk vond ik het huis.

Die middag deden we een bod wat direct werd geaccepteerd. En zo ‘regelden’ we even in twee dagen de koop en verkoop van onze huizen.

Ondertussen is alles getekend en zijn we hard aan het duimen dat de financiering (van alle partijen) helemaal goed gaat komen. Dan gaan we in maart verhuizen naar ons nieuwe ‘voor altijd’ huis. Waar we hopelijk wel iets langer blijven dan dit huis…

♥

 

2

Lees meer:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge