Zwangerschapsupdate 2; Hoe doen mensen dit?

Kennen jullie dat programma 19 kids and counting? Zo’n vrouw van net 40 met 19 kinderen en die dus al meer dan de helft van haar leven zwanger is. Hoe trekt ze dat? Ik vind het met 1 kleintje al behoorlijk pittig namelijk en ik zie mezelf dit dus echt niet nog 17 keer doen.

De eerste twee/drie weken van mijn zwangerschap had ik nergens last van. Dus (omdat ik bij Merle ook bijna niet misselijk ben geweest) dacht ik dat ik weer zo’n geluk zou hebben. Helaas pindakaas. Zo aan het einde van week 5 zat ik op mijn werk en realiseerde ik me dat ik me eigenlijk al de hele dag niet zo lekker voelde. Een beetje een weeïg misselijk gevoel had zich in mijn maag genesteld en leek ook niet echt over te gaan. Meh agh, misschien gewoon iets geks gegeten ofzo, hoopte ik nog.

De volgende dag was ik thuis met Merle en begon ik ineens tijdens mijn standaard bakje cornflakes te kokhalzen. Ik had tot nog toe geweigerd om deze zwangerschapssymptomen te accepteren (gewoon negeren dan gaat het vast weer over toch?) Maar dat kokhalzen werd toch wat lastig te ontkennen. Vanaf dat moment was ik eigenlijk de hele dag misselijk. ’s Morgens werkte ik al kokhalzend wat crackertjes naar binnen waarna het iets beter ging, maar de misselijkheid bleef.

Naast de misselijkheid was ik ook zo verschrikkelijk moe en duizelig. Dat was eigenlijk nog vervelender. Ik ga proberen niet te veel te klagen want ik heb tot op heden niet hoeven overgeven (al zou ik het soms wel willen, misschien lucht het wat op), dus die misselijkheid kon ik nog wel enigszins mee dealen. Maar die vermoeidheid! Alsof ik de hele dag door stroop heen moest lopen. Ik heb weken lang alleen maar als een zombie op de bank gelegen en nog net mijn kind in leven weten te houden. Even de trap op om een was op te starten voelde als een halve marathon. Boven aan de trap stond ik met sterretjes voor de ogen te hijgen als een kettingroker. Even naar de supermarkt om de hoek moest ik twee uur van bijkomen en in de rij voor de kassa ging ik bijna van mijn stokje.

Ik heb echt diep respect voor moeders die dit drie, vier of meer keer hebben gedaan (met soms nog ergere klachten dan ik) want zwanger zijn met een dreumes erbij is echt hard werken. Ik geef toe dat ik dit hele (weer) zwanger worden een beetje had geromantiseerd. Misschien heb ik ook onderschat hoeveel meer ik tegenwoordig op een dag doe, toen ik nog kinderloos was spendeerde ik eigenlijk al mijn vrije tijd (op een enkele keer stofzuigen na) op de bank voor de tv. Dan valt die vermoeidheid natuurlijk ook heel wat minder op. Ook al werkte ik tijdens mijn eerste zwangerschap nog fulltime denk ik toch dat ik toen een stuk meer rust pakte/kon pakken.

Maar genoeg geklaagd nu. Want eigenlijk heb ik niks te klagen, afgezien van het feit dat ik me een slappe vaatdoek voelde heb ik een gezond kindje in mijn buik en tot nu toe een zwangerschap zonder complicaties. Er waren dus ook in dit eerste trimester al genoeg hoogtepuntjes. De eerste echo waarop een hartje te zien was, het weerzien met de verloskundigen die me tijdens mijn eerste zwangerschap super fijn begeleid hebben en een prachtige termijn echo.

We slingerde het nieuws de wijde wereld in met deze foto die de meeste likes ooit (339!!!) op mijn instagram kreeg 🙂 .

Nu kunnen we langzaam gaan denken over hoe het straks zal zijn als gezin van 4.

Spannend jongens!

1

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge