Een avontuurlijke avondwandeling!

‘kom laten we gaan wandelen in het kromslootpark, gewoon even een uurtje omdat het zulk mooi weer is’ AHUM.. we zijn onze wonden (oke muggenbulten) nog aan het likken.

Het kromslootpark een een park/bos achtig geval in Almere met allemaal leuke slootjes en bruggetjes, en een uitgestippelde wandelroute vanaf de plek waar wij onze auto hadden geparkeerd (de blauw route). Vol goede moed begonnen wij gister avond aan de blauwe route. Braaf als wij zijn volgde we alle bordjes nauwkeurig (afgezien van dat eerste bordje dat heel misschien de andere kant op wees). Lekker aan de wandel, bruggetjes over schapies bekijken helemaal top!
DSC_0170

Het was rond een uur of acht en het licht scheen heel mooi door de bomen, wat een paar mooie plaatjes opleverde:
DSC_0191
DSC_0194
DSC_0197

So far so good, wij liepen daar heerlijk, met nog geen flauw benul van wat ons te wachten stond. De wandeling begon een wat grimmiger sfeertje aan te nemen toen we onder de bomen vandaan kwamen en ineens midden in een kudde koeien/stieren/buffels/iets met grote horens stonden.

daar staan de horrorkoeien, op veilige afstand nog even een foto gemaakt.
daar staan de horrorkoeien, op veilige afstand nog even een foto gemaakt.

Wat nu? Doorlopen? Terug gaan? We hadden er al een aardig eindje op zitten en dachten (naïef als we waren) dat we er wel bijna waren. Zonnebrillen af en camera’s weg gestopt (om de koeien niet bang te maken) zijn we heel rustig langs ze gaan lopen. We zijn allebei nogal stads, weten wij veel hoe je met koeien om moet gaan (en dit waren geen schattige campina-koeien maar bruine harige met horens!). Dus gingen we in Bear Grylls (discovery channel anyone?) modus: geen abrupte bewegingen, niet naar ze kijken en stil doorlopen.

We liepen over soort grasdijkje tussen het riet en er stonden een aantal koeien in het riet te eten, man! Engste geluid ooit! Alsof ze elk moment uit het riet wilde springen om ons op te eten (wat eten koeien ook al weer?).
Maargoed, met elke stap lieten we de hororbeesten verder achter ons, we dachten dat we nu het ergste wel achter de rug hadden (terwijl we heel hard hoopte niet nog meer koeien tegen te komen).

De angst voor de koeien zakte een beetje weg toen we midden in een schattige kudde schaapjes terecht kwamen, deze probeerde ons niet op te eten.
DSC_0211

Het pad waar we op liepen veranderde langzaam in een distel/berenklauw hindernis parcours en we kregen het gevoel dat hier al heel lang niemand meer had gelopen. Toen we onder een groep bomen vandaan kwamen en tegen een hek aan liepen wisten we het zeker, we zaten niet langer op de blauwe route…

De vermaande route liep in een cirkel waarvan we op dit punt zeker 80% hadden afgelegd, dus terug gaan (langs de horrorkoeien) was geen optie. De andere kant van het hek, daar moesten we zijn, daar stond ons autootje op ons te wachten. Onder dwang van heel veel muggen besloten we langs het hek te klimmen en met behulp van google maps maar ongeveer de goede kant uit te gaan lopen. Er volgde nog heel erg veel distels, brandnetels, twee hekken om over te klimmen en een brug die op instorten stond maar ongeveer een half uur later liepen we op het fietspad! Haleloeja!

Moe, vies en nog een beetje trillerig van alles wat we hadden meegemaakt liepen we naar de auto. Op weg naar huis hebben we onszelf getrakteerd op een ijsje bij de McDonalds, zo’n spannende avond maak je immers niet vaak mee!

Continue Reading

Een stukje geschiedenis

Zaterdag ben ik ein-de-lijk weer eens naar de kringloopwinkel geweest! Als hipster blogger moet je natuurlijk wel een huis vol hippe oude troep hebben! Nee hoor grapje, de voornaamste reden dat ik de kringloop winkel leuk vind is om de lelijke oude zooi te bekijken waarvan mensen kennelijk dachten dat iemand er nog wel heel blij van zou worden… En natuurlijk het feit dat alles er spotgoedkoop is, wordt ik blij van! En dan is het natuurlijk de kunst om tussen alle zooi nog iets te vinden wat je wel een plekje in je woonkamer wil geven.

En is dat nou even goed gelukt! Ik heb namelijk een pareltje uit de geschiedenis van vele Nederlandse huishoudens op de kop getikt. Iets dat al lang op mijn lijstje stond, en dat voor 12 eurie en 50 centen, koopje!
DSC_0107
Een Singer naaimachine uit 1898! ik weet niet of hij nog echt naait, maar dat maakt ook niet uit, ik heb hem gekocht om mooi te staan in mijn boekenkast! De tekst en beschilderingen zijn er een beetje afgesleten, maar dat geeft ‘m juist karakter, hij is duidelijk heel veel gebruikt. Wat ik zo mooi vind aan deze naaimachine is dat het naast een gebruiksvoorwerp ook duidelijk mooi moest zijn om naar te kijken. Hij is beschilderd met bloemen en sierlijke krullen.. prachtig!

En toen ik al helemaal blij deze naaimachine naar de kassa wilde gaan slepen (oké, laten slepen… hij weegt ongeveer zoveel als een kleine auto..) werd het nog mooier, er zat namelijk een briefje bij:

In 1898 kreeg mijn overgrootmoeder deze naaimachine als verlovingskado.
Ze heeft erop alle kleding gemaakt voor haar 8 kinderen en zichzelf.

Wauw! ik zie het helemaal voor me:
Een klein huisje rond het begin van de vorige eeuw, gevuld met 8 kinderen, vader, moeder en deze naaimachine die avond aan avond gebruikt werd om de kinderen te voorzien van kleding. Wat deze naaimachine allemaal wel niet meegemaakt zal hebben.. MIND=BLOWN

DSC_0119

DSC_0129

DSC_0116
Ik ben me nu wel aan het afvragen wanneer ik mijn verlovingskado krijg 😉 …
Niet dat ik van plan ben om de kleding voor mijn 8 kinderen zelf te gaan maken.

Continue Reading

Huisje, beestje en een verlovingsring!

Vanwege mijn totale onkunde in het verzorgen van planten heb ik het boompje maar weg gelaten uit de titel. In huis hebben wij twee planten, een sansevieria die ik nog nooit water heb gegeven dus ik ga er van uit dat vriendlief dit doet. En een cactus, een soort zombie-plant is die op mysterieuze wijze zonder water kan. Maargoed, dat is niet waar ik over ging schrijven.

Sinds begin april hebben vriendlief en ik namelijk besloten om een grote stap voorwaarts te zetten in onze relatie (niet dat hij überhaupt nog van me af zou komen maar oke..). Wij gaan trouwen! En dan voel je je ineens toch best wel een beetje volwassen worden.
Het idee is eigenlijk (UBER ROMANTISCH) uit praktische overwegingen ontstaan, ik zei op zondag avond: ‘zullen we niet eens een keer gaan trouwen want dat is handig als je een huis wil kopen en kinderen wil krijgen.’ Dus zo gezegd zo gedaan, wij naar het gemeente huis voor informatie en een afspraak om een paar weken later in ondertrouw te gaan. Maar vriendje/verloofde wilde toch nog een aanzoek doen… stiekeme romanticus dat het is 😉

Ik werd op 3 april de deur uit gestuurd om bier voor meneer te halen, want daar had hij ineens HEEUL veel zin in. Toen ik terug kwam zat er een briefje op de deur…
IMG_2024

In het huis bevond zich een speurtocht met quizvragen over onze relatie (a trip down memory lane). Er was een te moeilijke vraag over wat ik aanhad op de eerste foto waar we samen op staan, begrijp me niet verkeerd: ik wist precies wat ik aanhad maar de kleur van het streepje op mijn t-shirt (met een microscoop nog net te zien) die wist ik niet meer. Verder had ik alle vragen goed (whoehoe!). De speurtocht eindigde met een kaartje waar op stond: WIL JE MET ME TROUWEN. Hij is ook nog op zijn knieën gegaan en toen kreeg ik dit:
IMG_2032

Jaaa: ga allemaal maar even zwijmelen! ik heb de meest romantische verloofde ooit, met een goede smaak (met wat subtiele hints) in ringen!

Onze bruiloft is ondertussen het puur praktische wel een beetje voorbij, het wordt nu gewoon een leuke dag met feestje voor ons! Omdat ik het belangrijk vind om ons te vieren, en feestelijk te beginnen aan een geweldig huwelijk. We gaan geen stijf poepie sjiek feest geven, maar gewoon lekker eten en biertjes drinken met vrienden en familie. Onze relatie is het aller fijnste in mijn leven en zeer zeker een feestje waard, maar het echte feestje is dat ik straks ben getrouwd met de man van mijn dromen!

Continue Reading

Meet my Cats!

Zoals het elk gek kattenvrouwtje in de 21ste eeuw betaamd kunnen mijn katten natuurlijk ook niet ontbreken op mijn blog. (Stiekem zijn mijn katten de enige reden dat ik een blog ben begonnen, kan ik lekker over ze opscheppen…)

Ik heb drie katten, twee je-weet-wel katers en een poes (ook je-weet-wel). Ze zijn allemaal nog super jong, en druk en enthousiast over alles. Hartstikke leuk van die gezellige nieuwsgierige katten, nouja meestal dan.. Als je probeert sperziebonen te doppen en ze alles uit de pan vissen begint het wel eens irritant te worden. Of als je super attent bloemen krijgt van je visite en ze niet op tafel kan laten staan, want tulpen zijn toevallig het allerlekkerste wat Angus ooit geproefd heeft. Of als je romantisch met je verloofde (aaahh wat!? Jaaa maar hier over later meer) op de bank ligt en drie katten ineens besluiten dat de bank een ns-hispeed treinbaan is. Of als je je vuile was laat slingeren en je katten ineens heel trots binnen komen lopen met je ondergoed in hun bek, leuk voor de visite..

Maar goed; ik heb dus drie engeltjes van poezenbilletjes rond hobbelen, en dit zijn ze:

Angus

20140424-190024.jpg

Heeft zijn naam gekregen in de hoop dat het een grote stoere kater zou worden, maar tot nu toe is het nog mama’s kleine mannetje. Maar zijn naam past weldegelijk bij zijn karakter, deze jongeman is echt fearless. Dol op nieuwe mensen en nieuwe situaties. Serieus als de buren visite krijgen zit hij voor de deur te kwijlen wanneer er iemand met hem komt spelen. Als m’n schoonmoeder langs komt met haar hondje (een drukke puppy) krijgt hij de wind van voren en word door het huis gejaagd. Als Eem van de katten naar de dierenarts moet springt hij als eerste in het mandje want meegaan in de auto zou toch wel geweldig zijn! Zijn grootste hobby is boodschappentassen van binnen bekijken en op de hoogste kasten klimmen.

IMG_2047

Nova:

IMG_2013
Ons kroketje, ons bolle wijfie en Angus zijn zusje. Nova is onze enige dame, maar wel de grootste en de zwaarste van het stel. Met haar echte vrouwelijke curves en haar dikke rooie koppie, een prachtige kat om te zien. Als wij alleen thuis zijn is het de grootste knuffelkont (Angus knuffelt liever met vreemden) maar visite is ze niet dol op. Ze heeft specifieke voorkeur voor bepaalde mensen (ik zal geen namen noemen) daar wil ze dan wel bij zitten. Nova is een echte kluns, vergeet soms dat haar achterlijf nog niet op de krabpaal hangt en valt soms (vaak) als ze ergens op probeert te springen. Al vanaf dat ze heel klein kitten hummeltje was spint nova echt belachelijk hard, zo hard dat het door de telefoon te horen is en dat we er soms ’s nachts wakker van worden.

IMG_2095

Murphy

IMG_2101
Onze laatste aanwinst, ons pluizebolletje! Murph is een kruizing tussen een cyperse poes en een hele mooie langharige kater. Hij lijkt een beetje op een noorse boskat maar dan een stuk kleiner. Hij heeft een geweldige langharige staart (zijn feestpluim). Toen we Murphy gingen kopen gingen we eigenlijk voor zijn broertje, maar Murphje heeft ons uitgezocht, hij klom letterlijk in onze benen en wilde duidelijk met ons mee naar huis. Ons kleinste ventje is een held op sokken, een beetje bang voor visite maar komt uiteindelijk toch wel spelen en op schoot zitten. Een echte snoepkont die alles lust, en allerbeste vriendjes met nova.

IMG_1987

Continue Reading

Bloggen is moeilijk

‘Laat ik een blog beginnen! Het wordt super leuk en ik ga elke dag posten en er super veel aandacht aan besteden’
Quote, Nienke

Tja dat is dus heeeeel goed gelukt AHUMM.

Maar even serieus, waarom is dit blog gedoe zo moeilijk! Ik heb enorme bewondering voor alle toffe bloggers die hun blog zo netjes bij houden en toch wel minstens wekelijks(oké soms tweewekelijks ofzo) posten.

Ik denk bijna dagelijks over bloggen en over dingen waar ik over zou willen schrijven. Maar ook daadwerkelijk met m’n luie reet van de bank komen (spreekwoordelijk want bloggen gaat prima vanaf m’n iPad op de bank) en ook echt een letter op papier zetten. Nee hoor, mevrouw is te lui, of te bang.
Waarschijnlijk voornamelijk dat laatste, bang om niet te voldoen aan verwachtingen die ik voor mezelf heb gecreëerd. Bang dat niemand me gaat lezen of dat niemand me leuk vind. Maar wat maakt het uit!? Dit is mijn blog, die ik de eerste plaats voor mij schrijf.
So man up! Write some words, post some pictures whatevah!

En zodra ik weer wat geschreven heb komt er nog dat tweede dingetje: mensen laten weten dat ik besta. Want het zou toch wel leuker zijn om een paar lezers te hebben (naast vriendje). Maar dit vind ik nog veeeel enger. Straks gaat iedereen me er op wijzen hoe hard ik faal met bloggen, ofzo.

So here we are, round two. Nienke VS blogging 🙂

Continue Reading

Ik kocht een Spiegelreflexcamera

Zwaar geïnspireerd door mooie foto’s op zoveel geweldig blogs, kocht ik eind december een digitale spiegelreflex camera. Ik had mijn eerste 13e maand ooit binnen dus hoppa, naar de mediamarkt! Ik besloot, na ongeveer 3 seconden research (hoezo impulsief) dat het een nikon ging worden. ‘Iedereen’ had naar mijn idee al een canon, mijn 13 jarige alto kwam weer even naar boven, dus ik deed iets anders als de rest.

De tweede keus die ik moest maken was hoeveel geld ik er aan ging besteden, nog een beetje sparen leek me ook leuk. Dus niet het allerduurste model. Maaarr ik nam mijn nog niet bestaande fotografie hobby wel heeeull serieus dus de allergoedkoopste kon ook niet. Om een niet zo heel lang verhaal kort te maken, ik heb de nikon d5200 gekocht.

Vol goede moed vertrok ik de volgende dag met vriendlief richting de duinen om mijn camera eens goed uit te testen. Hierbij is het goed om je te realiseren dat mijn fotografie kennis bestond uit het aan- en uitzetten van de flitser van mijn iPhone camera. Gelukkig had nikon hier rekening mee gehouden en allemaal leuke voorgeprogrammeerde standen ingebouwd zoals ‘landschap’ en ‘portret’. Na een ‘geslaagd’ foto tochtje ging ik vol verwachting thuis mijn foto’s bekijken. Teleurstelling allom, mijn foto’s waren lang niet zo mooi en creatief als verwacht. De foto’s waren wel gelukt, ze waren scherp en goed belicht en al dat soort dingen, maar ik had bij geen enkele foto zoiets van: ‘wat een geweldige foto’.

Na een lang gesprek met mijn beste vriend Google kwam ik er achter dat elke zichzelf respecterende fotograaf dus al die standaard standen van de camera niet gebruikt… En ik zelf mijn diafragma en/of sluitertijd en ISO(nog steeds geen idee wat het is) moet gaan instellen, zeker als ik er een beetje een crea Bea foto van wil maken. Hellup!!

Nu ben ik dus druk bezig met het onder de knie krijgen van het fotograferen. Waar kennelijk bij hoort dat je na een hele middag kindjes op de kinderboerderij fotograferen (kinderen van vrienden, niet zomaar iemands z’n kinderen hoor!, that would be weird) er achter komt dat 80% van de foto’s onscherp is.

Eh well
hopelijk kan ik jullie binnenkort verblijden met schitterende fotootjes!

Continue Reading

Happy first Blog Post!

6e08fcbd3c79006ddce3f00f65f81fd6

Met het voorzichtige begin van de lente en het langer worden van de dagen kan ik het niet langer uitstellen: Eindelijk beginnen met bloggen!

Dit idee spookt al maanden door mijn hoofd, ik heb al een aantal weken geleden een domeinnaam gekocht en samen met de boyfriend een layout gebouwd. Maar nu komt natuurlijk het belangrijkste, en tevens het moeilijkste: content maken. Zucht… aan het werk gaan enzo, alle begin is moeilijk.

Hoe te beginnen: ik heb geprobeerd om met een geweldig origineel plan te komen voor mijn eerste post, maar het gaat toch een standaard ‘wie ben ik’ berichtje worden.

Moi
Nienke, samenwonend met vriendje en drie katten! Ik breng het grootste gedeelte van mijn tijd op een laboratorium door (niet gelijk in slaap vallen…), als analist hoor!, niet als proefpersoon… Maar omdat ik denk dat ik ook nog ergens een verstopt creatief kantje heb, nu deze blog.

Leeftijd
24 jaar, ja ik weet het, stokoud om een carrière in bloggers-land te beginnen. Als ik me liet tegen houden door alle redenen die ik kan bedenken om niet te bloggen… Ja. Dit is ook een van die redenen. Maar toch: we gaan het gewoon proberen!

Blog plannen
Breed! In de grootste zin van het woord, dit kan nog wel eens mijn ondergang worden, of juist mijn succes…

Creatief (fotografie, tekenen, schilderen, DIY), een beetje beauty (ik ben zelf enorm fan van blogs die beauty combineren met persoonlijke en creatieve posts), persoonlijke stukjes met niet te vergeten mijn crazy-catlady behoeftes.  En misschien nog af en toe wat nerdy berichtjes, maar hier heb ik mijn beroep al van gemaakt dus hier niet te veel nerdy-heid.

Eh well, we gaan het wel zien! Ik beloof niets 😉

Continue Reading
1 15 16 17